Χαζή

Το θυμάμαι. Εγώ τα είχα με τον τραγουδιστή κι εσύ με τον ντράμμερ. Είχαν πρόβα και σε γνώρισα στον καναπέ στο λόμπι του στούντιο. Και πέρασαν 12 χρόνια και ακόμα ανεχόμαστε η μία την άλλη.
Ε, ναι, στη δική μας περίπτωση το λες φιλία!
Τους γνώρισες όλους, τους γνώρισα όλους. Πλακωθήκαμε, τα ξαναβρήκαμε. Βριστήκαμε, κλάψαμε, ξεκόψαμε. Και ξανα μανά εκεί. Σε μάζεψα από τα πατώματα μες στα αίματα, με κοίμησες σπίτι σου κάνοντας τον καραγκιόζη για να γελάσω, φωτογραφηθήκαμε, γίναμε σκατά από τα ξύδια, στρωματσάδες, βόλτες στη θάλασσα, αυτοκινητάδες με κλανιές σκύλου, γέλια, φρίκες, τα πάντα!
Και έρχομαι στο τώρα που μου λείπει η μαλακία σου και αναρωτιέμαι - μετά από όλα όσα έφυγαν - εσύ πώς και έμεινες;
Αυτό το σκατολοϊδι που μας κόλλησε εξαρχής - η τάση να χαζογελάμε για τις ίδιες αηδίες - το τιλτ που βαράει ο εγκέφαλός μας άσχετα από τις μνημειώδης "ουσιαστικές" διαφορές!
Διαφορές; Το πέρασμα του χρόνου μου έδωσε στοιχεία σου. Την απάλευτη καλωσύνη σου ακόμα παλεύω να τη δανειστώ πάντως, να ξέρεις! Κι ας γίνεσαι σαν το Σαμ τον πειρατή ώρες ώρες, πεισμωμένο σκατόπαιδο.
Να θυμάσαι ότι όσο χώμα και να φας ακόμα η καρδούλα σου θα είναι αυτή που θα σου δώσει τη νίκη στο τέλος μικρή.
Σ'αγαπάω και μου λείπεις φιλενάς!