Friday, May 27, 2011

Εκεί που θέλω να τα πω

Μου λείπετε ρε γαμώτο. Ξέρω ότι θα περάσει κι άλλο ο καιρός και θα καταλαγιάσει ακόμα πιο πολύ και δεν ξέρω αν θέλω. Υποτίθεται ότι πρέπει να το θέλω για να συνεχίσω, σωστά; Από την άλλη ποιος πούστης θα μου πει τί πρέπει να θέλω και τί όχι ε; Σκατά στα μούτρα τους, θα πενθώ όσο μου γουστάρει.
Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου και είναι λογικό. Και στο δικό μου εγκέφαλο και γενικώς. Είχα κάποιες σταθερές, πού πήγανε; Είχα ανιδιοτελή αγάπη και την πήρε ο διάολος. Και τους έχω όλους εδώ μες στη συγκατάβαση τη δήθεν "ναι έχεις δίκιο θα περάσει". Χέστε με. Έχει ήδη περάσει. Αφήστε με να μιλάω γι αυτούς όμως!
Α ρε μάνα ήσουν η καλύτερή μου φίλη. Περίμενα στη στάση και σε έπαιρνα τηλ να περάσει η ώρα ευχάριστα. Ποτέ δε σε βαριόμουν, είχες ένα απίστευτο συνδυασμό υπέρτατης καλωσύνης και εξυπνάδας. Και είχες και τρόπο να μου περνάς αυτό που πρέπει χωρίς να μου τα κάνεις τούμπανο. Φαντάζομαι ότι θα χαίρεσαι γι αυτό και θα έφυγες ήσυχη για το φρανκεστάιν σου. Αδύνατον να συνεννοηθώ με άνθρωπο όπως γινόταν μαζί σου. Αλλά έτσι γίνεται μεταξύ δυο ανοιχτών βιβλίων. Ελπίζω εκεί που είσαι να έχει διαγαλαξιακό ίντερνετ και να καπνίζεις σα φουγάρο! Να έχεις εμφάνιση 25άρας, να βλέπεις πολλές ταινίες και να τρως κοψίδια. Και να έχεις μια μεγάλη μεγάλη παρέα να κάνετε τρέλες και να στήνετε ραδιοφωνικούς σταθμούς. Χαιρετίσματα στον παππού το ναυτικό που ποτέ δε γνώρισα. Πες στη γιαγιά ότι μου λείπει η μουρμούρα της!
Κάπου εκεί γύρω θα είναι και ο φάδερ. Φαντάζομαι θα παίζει χαρτάκι και θα πίνει τσίπουρα, θα ψαρεύει τα πρωινά και θα έχει και μποστάνι. Εύχομαι να βρήκε και το Μπούλη το μαλάκα και να τον συγχώρεσε που το έσκασε τότε και να έχει ξεπεράσει το φόβο για τις στρακαστρούκες. Πες του ότι πάω στο χωριό όσο πιο συχνά μπορώ για να βλέπω τα ξαδέρφια. Έχουμε δεθεί πολύ από τότε που έφυγε και μας λείπει ομαδικώς. Ελπίζω επίσης να μην την είπε χοντρά στη θεία που ήρθε να τον βρει. Είναι καλύτερα γι αυτήν τώρα.
Για μένα να μην ανησυχείτε, το βλέπετε την παλεύω καλά. Έχω άντρα σκύλο και δουλειά που φεύγουν, έχω και την αφεντιά μου όμως που μένει. Θα θελα και κάνα φίλο εδώ που είμαι αλλά τί να γίνει είμαι ευχαριστημένη που οι αθηναίοι μου δε με αφήνουν να νιώσω μοναξιές. Και το πράσινο και το γαλάζιο εδώ βοηθάει πολύ μου υπενθυμίζουν ότι καλά είναι εδώ που έμεινα. Δεν ξέμεινα. Το μέλλον δεν το σχεδιάζω πια γιατί δεν έχει καμμία σημασία. Μέχρι να τα ξαναπούμε λοιπόν

0 λoγια... λoγια...: