Χαραυγή;

Και πέρασαν τα χρονάκια. Και ήρθαν τα πάνω κάτω. Και όλο έλεγα να γράψω και όλο ντρεπόμουν την κλάψα. Αλλά σόου γουατ.
Βαρέθηκα να μετρώ απώλειες.
Έφυγαν εκείνες. Δύο φίλες. Δεν ξέρω γιατί, ακόμα το ψάχνω. Πόνεσε πολύ αυτό.
Έφυγαν οι δύο. Οι πιο σημαντικοί άνθρωποι της ζωής μου. Για πάντα. Για πάντα; Ούτε εδώ το ξέρω το γιατί. Αλλά εδώ δεν το ψάχνω. Και πόνεσε χειρότερα.
Έφυγαν και άλλοι, όχι τόσο σημαντικοί τελικά. Γιατί δε μπορούσαν να μετράνε απώλειες μαζί μου. Κατανοητό. Γι'αυτό δεν πόνεσε πολύ.
Και έμεινε ένα κενό να μου δίνει σφαλιάρες. Ένα μυαλό που να φωνάζει ότι δεν έχει σημασία. Και μια καρδιά που να πυροβολάει το μυαλό και να με σουβλίζει σαν το αρνάκι της Λαμπρής.
Και στο καπάκι εμφανίστηκες εσύ ρε βάσανο. Και με εκτόξευσες από την απόλυτη μαυρίλα στο πιο λαμπρό ουράνιο τόξο. Αλλά τότε δε με είχες και δε σε είχα. Και ίσως ακόμα να είναι έτσι.
Αυτό που μου χάρισες όμως ήταν αρκετό. Και ήρθα εδώ. Στα πόδια σου μέσα. Να πολεμήσουμε μαζί.
Αλλά το σταυρό μου μπορείς να με βοηθήσεις να τον σηκώσω;
Με το να γίνεις το παν μου;
Με το να απλωθείς και να γεμίσεις το κενό;
Γιατί αν δε μπορείς πρέπει να το κάνω μόνη μου... και δεν έχω ιδέα για το πώς, ακόμα...