Awaking the Braindead.

Άθλιο και δυστυχισμένο πλάσμα. Ρηχέ και ανόητε άνθρωπε, πότε θα ξυπνήσεις επιτέλους; Πότε θα βγεις από το καβούκι σου, για να βρεις την πραγματική ευτυχία; Πότε θα σπάσεις τις αλυσίδες με τις οποίες ΕΣΥ Ο ΙΔΙΟΣ έδεσες την καρδιά σου; Πότε θα μπορέσεις επιτέλους να κατανοήσεις
...το γιατί βαριέσαι τόσο εύκολα...
...το γιατί αναζητάς κάτι συνεχώς καινούργιο να γεμίσεις την άδεια σου ζωή...
...το γιατί ζεις και αναπνέεις ένα μίζερο αέρα...
...το γιατί αδυνατείς να νιώσεις την ουσιαστική ευτυχία;
Πώς έφτασες στην αποκτήνωση; Γιατί το βλέμμα σου είναι άδειο; Πόσα έμαθες από όσα έπαθες; Αλήθεια, έμαθες τελικά; Και τί έμαθες; Να κρύβεσαι...
Να μην ασχολείσαι
Να επιβιώνεις χωρίς να ζεις
Να περνάνε οι μέρες, να γερνάς, να πεθαίνεις για ένα απόλυτο τίποτα.
Γιατί κάποτε το να έχεις ψυχή σε πονούσε και αποφάσισες να το σκοτώσεις. Να το σνομπάρεις, να το πνίξεις.
Να του φορέσεις πανοπλία.
Να ωριμάσεις.
Και τί κατάφερες λοιπόν; Μπορεί να γεμίσει η ψυχή σου με κενό;
Τί απέκτησες τελικά;
Έχεις στέγη, έχεις φαί, έχεις δουλειά, έχεις χόμπι. Έχεις και ανθρώπους που σε αγαπάνε, έχεις τα πάντα.
Έχεις τα πάντα όμως;
Ε λοιπόν δεν έχεις τίποτα.
Γιατί ασχολείσαι με τα πρώτα αγνοώντας τα δεύτερα. Γιατί τα πρώτα πληθαίνουν ευκολότερα, και τα δεύτερα είναι πλέον δεδομένα για σένα.
Απατάσαι όμως.
Γιατί, φίλε μου αγνώμονα, αν χάσεις τα δεύτερα, θα χαθείς κι εσύ μαζί.
Ίσως όμως να πρέπει να τα χάσεις τελικά, για να γίνεις πάλι άνθρωπος. Να νιώσεις.
Γιατί όσοι τα χάσανε κάποτε και κατάφεραν να τα ανακτήσουν, έγιναν οι πραγματικά ευτυχισμένοι.
Με την προϋπόθεση φυσικά οι άνθρωποι που ανακτήσανε να μην είναι σαν και σένα.
Κενοί και επιφανειακοί.
Γι’αυτό κάνε μας τη χάρη να κάνεις το μικρόκοσμό σου καλύτερο. Γιατί ό,τι δίνεις παίρνεις. Και όταν δώσεις τα πάντα άνευ φόβου, τότε θα πάρεις και τα πάντα ακόμα και μέσω της απώλειας.
Εκτίμησε την αγάπη που σε περιβάλλει. Οι άνθρωποι είναι σαν τα λουλούδια. Αν δεν τα ποτίσεις, μαραίνονται. Πεθαίνουν για σένα. Και δε θέλεις να το ζήσεις αυτό.
Δες λίγο μέσα σου, υπάρχει πλέον κάτι; Άρπαξέ το και τράβα το στην επιφάνεια.
Καλλιέργησέ το. Δώσε κομμάτι της ψυχής σου. Τί το τσιγκουνεύεσαι; Και να το χάσεις, η πηγή, φίλε μου, είναι αστείρευτη. Περισσότερα θα κερδίσεις τελικά.
Και θα κερδίσεις ακόμα περισσότερα αν τελικά δε σε νοιάζει αν θα κερδίσεις.
Ειρωνικό, έτσι;
Ισχύει όμως.
Ανακάλυψε επιτέλους το πραγματικό σου «εγώ». Δεν είναι αυτό που νομίζεις. Αλήθεια, μπορείς να καταλάβεις τί εννοώ; Ή έχεις καταντήσει μία άδεια ενεργειακή σακούλα;
Κάνε μας τη χάρη λοιπόν. Και σε εμάς και σε εσένα.

Εξαιρετικά αφιερωμένο..:
Έλα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.
Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο,
να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος.
Να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο,
να μου δώσεις χόβολη, να μην ξεπαγιάσω.
Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου,
για να μάθεις πια να μην κλωτσάς.

---Ντίνος Χριστιανόπουλος