Σπάζοντας το γυαλί της σιωπής.

Η Δαίμων ξαναχτύπησε, και θα παίξω το παιχνίδι της, χρησιμοποιώντας δύο αγαπημένα μου τραγούδια... very convenient indeed, αφορμή να στείλω τα δικά μου σήματα καπνού. Όχι ότι κάτι θα γίνει δηλαδή, αλλά θα μου φύγει η πρεμούρα τουλάχιστον... χεχ...
So let's get started:

Κάτω από το δέρμα της, κρυμμένος μέσα στις λέξεις και τα μάτια της, είναι ένας τοίχος κρύος και άσχημος και τη φοβίζει... Τρέμει στη σκέψη του να νιώσει, ξάγρυπνη και απόμακρη, φαίνεται ότι τίποτα δε μπορεί να εισχωρήσει στην ψυχή της.
Αποδέχεται το φόβο, γουστάρει τον πόνο, περιμένει την αυγή και καλωσορίζει το τέλος. Φωνάζει:
Ένιωσες ποτέ όπως νιώθω εγώ;
Αβοήθητη...
Όταν μια βοήθεια είναι όλα όσα χρειάζεσαι
Και πνιγμένος στα δάκρυα προσπαθείς;
Αλλά δεν υπάρχει τρόπος
Κανένας τρόπος να νικήσεις...τη μοναξιά μέσα σου...
Όλα όσα ευχήθηκα ποτέ
Ειναι να εκδικηθώ αυτή τη μοναξιά
Και το μόνο πλέον στο οποίο ελπίζω είναι απλά η παρουσία σου...
Είναι άραγε δύσκολο να πάψει επιτέλους να περπατάει πληγωμένη; Να ακούσει επιτέλους τις λέξεις "Περπάτησε μαζί μου, μίλα μου, δε βλέπεις ότι κι εγώ είμαι μόνος; Κράτησε το χέρι μου, πήγαινέ με στην κοιλάδα των σκιών σου..." και να χωθεί μέσα στην αγκαλιά του για πάντα...

Χρησιμοποίησα:
Cold and Ugly - Tool
Solitude Within - Evergrey
Walking Wounded & Walk with Me - The Tea Party

PS: Runaway Girl, θα παίξεις κι εσύ μαζί μου;