Πολύχρωμο Γκρίζο

Παγκράτι, Καλλιθέα, Κυψέλη. Τόπος διαμονής, τόπος εργασίας, τόπος εργασίας. Και οι τρεις περιοχές ΑΘΛΙΕΣ: Πολυκατοικίες που κρύβουν τον ουρανό, βρώμικοι δρόμοι τίγκα στην κακοτεχνία, άπειρα αμάξια διπλο- και τριπλο-παρκαρισμένα, στριμωγμένα σαν τις σαρδέλες, φασαρία, βουητό, καυσαέριο, άγχος και κλειστοφοβία, μια σκέτη ΚΟΛΑΣΗ!
Ψάχνω απεγνωσμένα μια διαφυγή από τη μιζέρια του γκρίζου μου τοπίου, τα Σαββατοκύριακα βοηθούν οι σύντομες εκδρομούλες στα πέριξ μεν, αλλά τί γίνεται όλη την υπόλοιπη εβδομάδα, που οι αισθήσεις χορταίνουν από ασχήμια;
Δύο μεζούρες αισιοδοξίας, μία μεζούρα ρομαντισμού, μία μεζούρα λήθης και μερικά γραμμάρια ενέργειας...
Προσθέτεις το ρομαντισμό μέσα στην αισιοδοξία και ανακατεύεις... τσουπ! Από το γραφείο μου βλέπω θάλασσα... είναι δέκα λεπτά με τα πόδια. Να και μερικοί σκόρπιοι ταλαίπωροι φοίνικες. Να ρεμβάσω λιγάκι μετά τη δουλειά.
Ας βάλουμε και λίγη ενέργεια μέσα...
Ουάου! Μπορώ να περπατήσω για μισή ώρα κατά μήκος του ποταμού από το πίσω μέρος της Θησέως. Πεζόδρομος, γρασίδι, συντριβάνια, παιδικές χαρές, όμοιοι γουορκαχόλικς που επιλέγουν σαν και εμένα την εναλλακτική, όμορφη διαδρομή! Τί κι αν κουράστηκα 8 ώρες, αυτό το μισάωρο χαμογελούσα συνεχώς!
Να δώσω και λίγο λήθη;
ΝΑΙ! Ξέχασα τους μπελάδες του χθες, τον πόνο που μου δίνουν οι άνθρωποι, σκούπισα τα πόδια μου στο χαλάκι της εισόδου και μαζί με τη σκόνη έδιωξα τα προβλήματα. Και ανεβαίνω στο σπίτι μου. Χαμογελάω στα λουλούδια της αυλής μου. Τί κι αν γύρω τους βλέπω πανύψηλους τοίχους; Είμαι ελεύθερη, ζωντανή, αγαπώ, κλαίω, γελάω. Ασχήμια, δε με αγγίζεις, γιατί μπορώ να δω την ομορφιά μέσα σου. Την κρύβεις καλά, αλλά εκπαίδευσες τα μάτια μου να σε διαπερνούν.
Μέχρι να σε διώξω εντελώς από τη ζωή μου.
Και θα τα καταφέρω, ακούς;