Η Απόσταση...

Τελικά όσο "ωριμάζουμε", τόσο περισσότερες αποστάσεις κρατάμε από τους ανθρώπους... Δεν εμπιστευόμαστε εύκολα και δινόμαστε ακόμα πιο δύσκολα. Προφανώς γιατί την έχουμε πατήσει και δε θέλουμε να την ξαναπάθουμε. Και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό, όσο περνάνε τα χρόνια διυλίζουμε τον κώνωπα όλο και περισσότερο ... (οι γυναίκες τουλάχιστον!) γιατί θυμόμαστε τις βλακείες που αγνοήσαμε κάποτε και τσινάμε με οτιδήποτε ανεχτήκαμε παλιότερα και μας βγήκε σε κακό...! Και το αποτέλεσμα; Γκρινιάζουμε, σπάμε τα νεύρα του άλλου και τα καταστρέφουμε όλα. Και φτου κι απ'την αρχή! Εν τέλει, καμμία από τις δύο πλευρές δε μαθαίνει από τα παρελθόντα λάθη -και η απόσταση καλά κρατεί.

Γιατί η απόσταση, τελικά, προέρχεται από την έλλειψη εμπιστοσύνης: Τον βλέπουμε τον άλλον με μισό μάτι - λέει κάτι όμορφο: "τώρα γιατί το είπε αυτό; τί θέλει να κερδίσει;" - λέει μια καφρίλα και επιβεβαιωνόμαστε "αμ το ξερα ότι είναι μαλάκας!". Η πλάκα είναι ότι η πραγματικότητα μπορεί να είναι τελείως διαφορετική...

Να ξέρουμε την πλήρη αλήθεια είναι κάτι απραγματοποίητο, μπορούμε όμως να την πιστέψουμε! Να δώσουμε δηλαδή μια ευκαιρία, να το ριψοκινδυνέψουμε. Ποτέ δε θα σταματήσουμε να πέφτουμε στα σκατά, αλλά τουλάχιστον, ας αφήσουμε τον εαυτό μας να περάσει όμορφα στο μεσοδιάστημα. Αξίζει τον κόπο. Σίγουρα, είναι δύσκολο να παραβλέψουμε το φόβο μας, αυτό το φόβο που καλύπτουμε με την πανοπλία της "χαλαρότητας" και του "δεν τρέχει κάστανο", αν κλειδώσουμε όμως τις ανασφάλειες, θα μπορούμε στο τέλος να πούμε ότι ζήσαμε. Κι ας πέσαμε κάτω χίλιες φορές στο μεταξύ!