Χαζή

Το θυμάμαι. Εγώ τα είχα με τον τραγουδιστή κι εσύ με τον ντράμμερ. Είχαν πρόβα και σε γνώρισα στον καναπέ στο λόμπι του στούντιο. Και πέρασαν 12 χρόνια και ακόμα ανεχόμαστε η μία την άλλη.
Ε, ναι, στη δική μας περίπτωση το λες φιλία!
Τους γνώρισες όλους, τους γνώρισα όλους. Πλακωθήκαμε, τα ξαναβρήκαμε. Βριστήκαμε, κλάψαμε, ξεκόψαμε. Και ξανα μανά εκεί. Σε μάζεψα από τα πατώματα μες στα αίματα, με κοίμησες σπίτι σου κάνοντας τον καραγκιόζη για να γελάσω, φωτογραφηθήκαμε, γίναμε σκατά από τα ξύδια, στρωματσάδες, βόλτες στη θάλασσα, αυτοκινητάδες με κλανιές σκύλου, γέλια, φρίκες, τα πάντα!
Και έρχομαι στο τώρα που μου λείπει η μαλακία σου και αναρωτιέμαι - μετά από όλα όσα έφυγαν - εσύ πώς και έμεινες;
Αυτό το σκατολοϊδι που μας κόλλησε εξαρχής - η τάση να χαζογελάμε για τις ίδιες αηδίες - το τιλτ που βαράει ο εγκέφαλός μας άσχετα από τις μνημειώδης "ουσιαστικές" διαφορές!
Διαφορές; Το πέρασμα του χρόνου μου έδωσε στοιχεία σου. Την απάλευτη καλωσύνη σου ακόμα παλεύω να τη δανειστώ πάντως, να ξέρεις! Κι ας γίνεσαι σαν το Σαμ τον πειρατή ώρες ώρες, πεισμωμένο σκατόπαιδο.
Να θυμάσαι ότι όσο χώμα και να φας ακόμα η καρδούλα σου θα είναι αυτή που θα σου δώσει τη νίκη στο τέλος μικρή.
Σ'αγαπάω και μου λείπεις φιλενάς!

Εκεί που θέλω να τα πω

Μου λείπετε ρε γαμώτο. Ξέρω ότι θα περάσει κι άλλο ο καιρός και θα καταλαγιάσει ακόμα πιο πολύ και δεν ξέρω αν θέλω. Υποτίθεται ότι πρέπει να το θέλω για να συνεχίσω, σωστά; Από την άλλη ποιος πούστης θα μου πει τί πρέπει να θέλω και τί όχι ε; Σκατά στα μούτρα τους, θα πενθώ όσο μου γουστάρει.
Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου και είναι λογικό. Και στο δικό μου εγκέφαλο και γενικώς. Είχα κάποιες σταθερές, πού πήγανε; Είχα ανιδιοτελή αγάπη και την πήρε ο διάολος. Και τους έχω όλους εδώ μες στη συγκατάβαση τη δήθεν "ναι έχεις δίκιο θα περάσει". Χέστε με. Έχει ήδη περάσει. Αφήστε με να μιλάω γι αυτούς όμως!
Α ρε μάνα ήσουν η καλύτερή μου φίλη. Περίμενα στη στάση και σε έπαιρνα τηλ να περάσει η ώρα ευχάριστα. Ποτέ δε σε βαριόμουν, είχες ένα απίστευτο συνδυασμό υπέρτατης καλωσύνης και εξυπνάδας. Και είχες και τρόπο να μου περνάς αυτό που πρέπει χωρίς να μου τα κάνεις τούμπανο. Φαντάζομαι ότι θα χαίρεσαι γι αυτό και θα έφυγες ήσυχη για το φρανκεστάιν σου. Αδύνατον να συνεννοηθώ με άνθρωπο όπως γινόταν μαζί σου. Αλλά έτσι γίνεται μεταξύ δυο ανοιχτών βιβλίων. Ελπίζω εκεί που είσαι να έχει διαγαλαξιακό ίντερνετ και να καπνίζεις σα φουγάρο! Να έχεις εμφάνιση 25άρας, να βλέπεις πολλές ταινίες και να τρως κοψίδια. Και να έχεις μια μεγάλη μεγάλη παρέα να κάνετε τρέλες και να στήνετε ραδιοφωνικούς σταθμούς. Χαιρετίσματα στον παππού το ναυτικό που ποτέ δε γνώρισα. Πες στη γιαγιά ότι μου λείπει η μουρμούρα της!
Κάπου εκεί γύρω θα είναι και ο φάδερ. Φαντάζομαι θα παίζει χαρτάκι και θα πίνει τσίπουρα, θα ψαρεύει τα πρωινά και θα έχει και μποστάνι. Εύχομαι να βρήκε και το Μπούλη το μαλάκα και να τον συγχώρεσε που το έσκασε τότε και να έχει ξεπεράσει το φόβο για τις στρακαστρούκες. Πες του ότι πάω στο χωριό όσο πιο συχνά μπορώ για να βλέπω τα ξαδέρφια. Έχουμε δεθεί πολύ από τότε που έφυγε και μας λείπει ομαδικώς. Ελπίζω επίσης να μην την είπε χοντρά στη θεία που ήρθε να τον βρει. Είναι καλύτερα γι αυτήν τώρα.
Για μένα να μην ανησυχείτε, το βλέπετε την παλεύω καλά. Έχω άντρα σκύλο και δουλειά που φεύγουν, έχω και την αφεντιά μου όμως που μένει. Θα θελα και κάνα φίλο εδώ που είμαι αλλά τί να γίνει είμαι ευχαριστημένη που οι αθηναίοι μου δε με αφήνουν να νιώσω μοναξιές. Και το πράσινο και το γαλάζιο εδώ βοηθάει πολύ μου υπενθυμίζουν ότι καλά είναι εδώ που έμεινα. Δεν ξέμεινα. Το μέλλον δεν το σχεδιάζω πια γιατί δεν έχει καμμία σημασία. Μέχρι να τα ξαναπούμε λοιπόν

Yeti and the coca cola bottle

Χαραυγή;

Και πέρασαν τα χρονάκια. Και ήρθαν τα πάνω κάτω. Και όλο έλεγα να γράψω και όλο ντρεπόμουν την κλάψα. Αλλά σόου γουατ.
Βαρέθηκα να μετρώ απώλειες.
Έφυγαν εκείνες. Δύο φίλες. Δεν ξέρω γιατί, ακόμα το ψάχνω. Πόνεσε πολύ αυτό.
Έφυγαν οι δύο. Οι πιο σημαντικοί άνθρωποι της ζωής μου. Για πάντα. Για πάντα; Ούτε εδώ το ξέρω το γιατί. Αλλά εδώ δεν το ψάχνω. Και πόνεσε χειρότερα.
Έφυγαν και άλλοι, όχι τόσο σημαντικοί τελικά. Γιατί δε μπορούσαν να μετράνε απώλειες μαζί μου. Κατανοητό. Γι'αυτό δεν πόνεσε πολύ.
Και έμεινε ένα κενό να μου δίνει σφαλιάρες. Ένα μυαλό που να φωνάζει ότι δεν έχει σημασία. Και μια καρδιά που να πυροβολάει το μυαλό και να με σουβλίζει σαν το αρνάκι της Λαμπρής.
Και στο καπάκι εμφανίστηκες εσύ ρε βάσανο. Και με εκτόξευσες από την απόλυτη μαυρίλα στο πιο λαμπρό ουράνιο τόξο. Αλλά τότε δε με είχες και δε σε είχα. Και ίσως ακόμα να είναι έτσι.
Αυτό που μου χάρισες όμως ήταν αρκετό. Και ήρθα εδώ. Στα πόδια σου μέσα. Να πολεμήσουμε μαζί.
Αλλά το σταυρό μου μπορείς να με βοηθήσεις να τον σηκώσω;
Με το να γίνεις το παν μου;
Με το να απλωθείς και να γεμίσεις το κενό;
Γιατί αν δε μπορείς πρέπει να το κάνω μόνη μου... και δεν έχω ιδέα για το πώς, ακόμα...

Sunshine